ثبت رایگان آگهی
 

 پوشرنگ (Paint)

پوشرنگ عبارت است از هرمایع ، مایع شدنی یا ترکیب چسبی که پس از کاربرد به صورت لایه ای نازک روی سوبسترا تبدیل به غشایی جامد و کدر می گردد هر رنگ توسط 3 فاکتور معرفی می شود :

1 – فام : بیانگر نوع رنگ میباشد . ( زرد، قرمز، آبی و..... )

2- عمق : نشاندهنده کمرنگ و پررنگ بودن رنگ می باشد .

3- خلوص : شفافیت رنگ را بیان می نماید .

پوشرنگ برای محافظت ، نگه داری ، تزیین کردن (مانند اضافه کرد رنگ) یا اضافه کردن کارایی به یک شیء یا سطح با پوشاندن آن به وسیله پوشش رنگی ، استفاده می شود. یک مثال برای محافظت کردن ، به تعویق انداختن خوردگی فلزات است. مثالی از دکوراسیون ، اضافه کردن تزیینات شاد به داخل اتاق است. مثالی از بیشتر شدن کارایی، بهبود بخشیدن به بازتاب نور یا تابش گرمایی یک صفحه است. کارایی دیگر استفاده از رنگ جهت تشخیص خطرات یا تعیین کاربرد تجهیزات مانند خطوط لوله یا مهمات جنگی است.

پوشرنگ تقریباً روی هر نوع شیء ای استفاده می شود. پوشرنگ می تواند در کنار دیگر کاربردها ، در خلق هنر ، روکش کردن صنعتی ، به عنوان علائم رانندگی (علامت گذاری سطح جاده) یا به عنوان یک مانع برای جلوگیری از خوردگی یا خسارت های ناشی از آب استفاده شود. پوشرنگ یک محصول نیمه آماده یا یک کالای واسطه است. زیرا محصول نهایی همان جسم رنگ شده است. پوشرنگ همچنین می تواند با لعاب شیشه ترکیب شود تا بافت ها و الگو های متنوعی را ایجاد کند. این فرایند اتمام مصنوعی  (Faux) گفته می شود و در بین صاحب خانه های خوش سلیقه ، معمارها  و طراحان داخلی بسیار محبوب است.

 

اجزای تشکیل دهنده

 

رنگ دانه (Pigment)

رنگ دانه ها  دانه های ریز جامدی هستند که با پوشرنگ آمیخته می شوند تا رنگ و استحکام ایجاد کنند و به طور ساده از هزینه پوشرنگ کم کنند. متناوباً بعضی از پوشرنگ ها حاوی رنگینه (Dye) نیز  هستند. (یا به جای رنگ دانه  ، یا در ترکیبی با آن.)

رنگ دانه ها به دو گروه تقسیم می شوند : طبیعی و مصنوعی. رنگ دانه های طبیعی شامل انواع مختلف خاک رس ، کلسیم کربنات ، میکا ، سیلیکات ها و پودر تالک هستند. رنگ دانه های مصنوعی شامل مولکول های مهندسی و خاک آهک زده شده ، سولفات باریم و کلسیم کربنات ته نشین شده و سیلیکات های مصنوعی هستند.

پیگمنت های پشت پوش (Hiding Pigments) پوشرنگ را مات می کنند ، همچنین سوبسترا را از اثرات مضر نور فرابنفش حفظ می کنند. پیگمنت های پشت پوش شامل تیتانیوم دی اکسید ، فتالو بلو ، اکسید قرمز آهن و خیلی چیزهای دیگر می شوند.

 

پر کننده ها (Fillers)

 نوع خاصی از پیگمنت ها هستند که به منظور ضخیم کردن غشا ، حفظ ساختار آن و افزایش حجم به کار می روند. پرکننده ها شامل مواد ارزان و بی اثر مانند پودر تالک ، آهک ، سولفات باریم (باریت) ، خاک رس و غیره هستند. رنگ های کف که در معرض ساییدگی هستند ممکن است حاوی دانه های ریز کوارتز به عنوان پرکننده باشند. همه پوشرنگ ها شامل پرکننده نیستند. از سوی دیگر بعضی پوشرنگ ها نسبت خیلی بالایی از پیگمنت به پرکننده و رزین دارند.

بعضی پیگمنت ها سمی هستند. مانند پیگمنت های سربی که در پوشرنگهای سربی به کار برده می شوند. تولید کنندگان پوشرنگ جانشین کردن رنگدانه سرب سفید را با جانشین های کمتر سمی تیتانیوم سفید (تیتانیوم دی اکسید) را حتی قبل از اینکه رسماً استفاده از سرب در رنگ برای کاربردهای مسکونی در سال 1978 توسط کمیته ایمنی محصولات مصرف کنندگان آمریکا ممنوع شود ، آغاز کردند.

 تیتانیوم دی اکسید که امروزه در بیشتر پوشرنگ ها استفاده می شود ، به علل مختلفی از قبیل دوام خارجی بهتر ، پشت پوشی بهتر از طریق افزایش کارایی به وسیله ایجاد فاصله بهینه در فیلم رنگ معمولاً با سیلیسیم یا آلومینیوم اکسیدها پوشانده می شود.

 

رزین (Binder)

بایندر یا رزین فیلم اصلی ای است که مواد تشکیل دهنده پوشرنگ را شکل می دهد. این تنها جزئی است که باید حضورداشته باشد. اجزای دیگری که در زیر لیست شده اند به طور انتخابی ، بسته به ویژگی های خواسته شده از فیلم پخته شده ، اضافه می شوند.

بایندر خاصیت چسبندگی می دهد و پیگمنت ها را به هم متصل می کند و به شدت روی خاصیت هایی مانند درخشندگی بالقوه ، دوام خارجی ، انعطاف پذیری و چقرمگی تأثیر می گذارد. بایندرها شامل رزین های طبیعی یا مصنوعی مانند آکریلیک ها ، پلی یورتان ها ، پلی استرها ، رزین های ملامین ، اپکسی ها یا رنگ های روغنی می شود.

بایندرها می توانند بر اساس مکانیسم خشک کردن (Drying) و پختن (Curing)دسته بندی شوند. چهار مورد از رایج ترین دسته ها : تبخیر حلال ساده ، اتصال عرضی اکسایشی ، پلیمریزاسیون کاتالیز شده و انعقاد هستند ، دسته های دیگری نیز وجود دارند. توجه داشته باشید که خشک کردن و پختن ، دو فرایند متفاوت هستند.

 خشک کردن عموماً به تبخیر مایعی گفته می شود که پیگمنت را حمل می کند (که Vehicle یا حمل کننده نامیده می شود) در حالیکه پختن به پلیمریزاسیون رزین اطلاق می شود.( Vehicle  یک اصطلاح صنعتی است که به طور متناقض استفاده می شود و گاهی به حلال و گاهی به بایندر اشاره دارد.)

با توجه به ویژگی های شیمیایی و ترکیب بندی ، هر پوشرنگ خاص ممکن است دستخوش یکی یا هر دو فرایند شود.   بنابراین پوشرنگ هایی وجود دارند که فقط خشک می شوند ، یا اول خشک می شوند سپس پخته می شوند ، یا پوشرنگ هایی که به فرایند خشک شدن جهت پختن نیاز ندارند.

1.     پوشرنگ هایی که به وسیله تبخیر حلال ساده خشک می شوند  شامل یک رزین جامد محلول در یک حلال می باشند. این وقتی که حلال تبخیر می شود یک فیلم جامد ایجاد می کند که می تواند دوباره در حلال حل شود. لاک های نیترو سلولوزی کلاسیک به عنوان لکه های بی دانه در حال رشدی که از رنگینه های حل شده در حلال تشکیل شده اند ، در این دسته قرار می گیرند.

2.     پوشرنگ لاتکس یک پاشیدگی پایه آب از ذرات پلیمری کوچک تر از میکرومتر است. واژه لاتکس در زمینه پوشرنگ به معنی یک پخش شدگی در آب است. صمغ (شیره درخت کائوچو) که از قدیم لاتکس نامیده می شده است ، یک عنصر سازنده نیست. این پاشیدگی ها با پلیمریزاسیون امولوسیون  فراهم می شوند. پوشرنگ های لاتکس به وسیله فرایندی به نام انعقاد پخته می شوند که در آن ابتدا آب سپس Trace (اثر یا نشانه) یا منعقد کننده و سپس حلال تبخیر شده و به سمت هم کشیده می شوند و ذرات رزین لاتکس را نرم می کنند و آن ها را به شکل یک ساختار شبکه ای محدود و تغییر ناپذیر با یکدیگر ترکیب می کنند. بنابراین رنگ در حلال یا آب که در اصل حامل آن بوده، دوباره حل نخواهد شد. مواد ته نشین فعال در سطح پوشرنگ ، به خوبی اثر آبکافتی با بعضی پلیمرها ، باعث آماده ماندن پوشرنگ برای نرم شدن شده و در طول زمان به وسیله آب تخریب می شوند.

3.     پوشرنگ هایی که به وسیله اتصال عرضی اکسایشی پخته می شوند ، عموماً روکش های یک مرحله ای هستند که وقتی استفاده می شوند ، در حضور اکسیژن هوا فرایندی را آغاز می کنند که اجزای رزین را از عرض متصل و پلیمریزه می کند. لعاب های آلکیدی کلاسیک در این دسته قرار می گیرند.

4.     پوشرنگ هایی که از طریق پلیمریزاسیون کاتالیز شده پخته می شوند ، معمولاً روکش های دو مرحله ای هستند که به وسیله یک واکنش شیمیایی که با مخلوط کردن رزین و سفت کننده شروع می شود و با ایجاد یک ساختار سخت پلاستیکی پخته می شود، پلیمریزه می شود. بسته به نوع ترکیب ممکن است آن ها ابتدا به خشک شدن توسط تبخیر حلال نیاز داشته باشند.اپکسی های دومرحله ای کلاسیک یا پلی یورتان ها در این دسته قرار می گیرند.

 

مقتضیات زیست محیطی اخیر ، استفاده از ترکیبات آلی فرار را محدود کرده است و به خصوص برای مقاصد صنعتی روش های جایگزین برای پختن توسعه یافته است. در پختن به روش فرابنفش ، ابتدا حلال تبخیر شده و سپس سفت شدن با نور فرابنفش شروع می شود. در پوشش های پودری مقدار کمی حلال وجود داشته یا اصلاً حلال وجود ندارد و جریان یافتن و پختن با حرارت دادن سوبسترا بعد از استفاده از پودر خشک تولید می شود.

 

حلال  (Solvent)

هدف اصلی حلال (حمل کننده فرار) تنظیم کردن گرانروی پوشرنگ است. حلال فرار است و قسمتی از پوشرنگ نمی شود. همچنین می تواند جریان و خواص کاربردی راکنترل کند و بر پایداری پوشرنگ مایع تاثیر بگذارد. کاربرد اصلی آن حامل بودن برای مواد تشکیل دهنده غیر فرار است. ویژگی های ماده فرار به طور موقت ظاهر می شوند. هنگامی که حلال تبخیر شده یا تجزیه می شود پوشرنگ روی سطح مورد نظر ثابت می شود. وجود حلال و نوع آن اختیاری است ، بعضی پوشرنگ ها رقیق کننده ندارند.

آب اصلی ترین حلال برای رنگ های آب پایه است. رنگ های حلال پایه (که گاهی روغن پایه نیز نامیده می شوند) می توانند ترکیبات متنوعی از حلال ها را به عنوان حامل دارا باشند. شامل:آلیفاتیک ها، آروماتیک ها ، الکل ها و کتون ها. این ترکیبات شامل حلال های آلی مانند: نفت خام تقطیر شده ، استر ها ، گلیکول اتر ها و مانند این ها هستند. گاهی رزین های ترکیبی فرار با وزن مولکولی کم نیز به عنوان رقیق کننده به کار می روند. چنین حلال هایی وقتی مقاومت در برابر آب یا روغن یا خواص مشابهی مورد نظر باشد مورد استفاده قرار می گیرند.

 

افزودنی ها

علاوه بر سه گروه اصلی ذرات تشکیل دهنده پوشرنگ (حلال ، پیگمنت ، رزین) پوشرنگ می تواند تنوع زیادی از افزودنی ها را داشته باشد. معمولاً این افزودنی ها در مقادیر خیلی کم به کار می روند با این حال تاثیر بسیار مهمی بر محصول خواهند داشت. چند مثال شامل :  افزودنی هایی برای ایجاد تغییر در کشش سطحی ، بهبود خواص جریان ، بهبود ظاهر پایانی رنگ ، بیشتر شدن مدت زمان لازم برای خشک شدن رنگ(لبه ی آبی) ، بهبود پایداری پیگمنت ها ، ویژگی ضدیخ بودن ، کنترل حبابی شدن ، کنترل پوسته پوسته شدن پوشرنگ و... .

 ازانواع دیگر افزودنی ها می توان کاتالیزگرها ، ضخیم کننده ها ، پایدار کننده ها ، امولسیون کننده ها ، ترکیب کننده ها ، پایدار کننده های فرابنفش ، یکدست کننده ها (عوامل مات کننده) و زیست کش ها برای مقابله با رشد باکتری ها را نام برد.

 

کاربرد

پوشرنگ می تواند به صورت جامد ، یک سوسپانسیون گازی(آیروسول) یا یک مایع به کار رود. شیوه به کار گیری پوشرنگ بسته به نتیجه ی کاربردی یا هنری مورد نظر متفاوت خواهد بود.

به عنوان یک جامد (معمولاً در کاربردهای صنعتی و خودرو سازی استفاده می شود.) پوشرنگ به صورت پودری بسیار ریز به کار می رود که در دمای بالا پخته می شود ، این باعث می شود پودر ذوب شده و به سطح بچسبد. دلایل انجام این کار شرکت دادن ساختار شیمیایی پوش رنگ ، خود سطح و شاید حتی ساختار سوبسترا (شیء اصلی که رنگ می شود.) باشد.از این کار معمولاً Powder Coating به عنوان یک شیء یاد می شود.                                       

 به عنوان یک گاز یا سوسپانسیون گازی ، پوشرنگ در حالت جامد یا مایع در یک گاز معلق است و روی یک شئ اسپری می شود. پوشرنگ روی شئ  می چسبد. این کار را Spray Coating  یک شیء می نامند. دلایل انجام این کار شامل موارد زیر است :

·        مکانیسم این کار به واسطه هوا انجام می گیرد بنابراین شئ ای که رنگ می شود با هیچ جسم جامدی در تماس نخواهد بود.

·        توزیع رنگ یک دست است بنابراین ناهماهنگی  در سطح به چشم نمی خورد.

·        این کار به مصرف مقدار کمی رنگ احتیاج دارد.

·        یک ماده شیمیایی (معمولاً یک حلال) می تواند با پوشرنگ اسپری شود. تا پوشرنگ خارج شده و مواد شیمیایی روی سطح جسم در حال رنگ شدن با هم حل شوند.

·        برخی واکنش های شیمیایی در پوشرنگ ، شامل جهت گیری مولکول های پوشرنگ است.

عضویت در خبرنامه